سالروز یک اشغال ددمنشانە!

 

١٦ اکتبر سال گذشتە، حکومتهای سرمایەداری نزدیک و دور، در یک اقدام فراکشوری، بە کمک همپالگی فکسنی و سرتاپا فسادشان یعنی حاکمیت قراضەی سرمایە در عراق آمدند و کردستان آزاد اعلام شدە توسط رفراندم مردم را، دد منشانە اشغال کردند.

حکم مردم کردستان برای استقلال، بەروشنی اعلام شدە است. رفراندوم اکتبر پارسال، جای هیچ شک و شبهەئی باقی نگذاشتە کە مردم چە میخواهند. اگر مردم، از حمایت همزنجیران جهانی و فراکشوریشان محروم ماندند و ناچار بە عقب نشینیهائی شدند، یک ذرە هم از حقانیت خواست استقلال و تعین سرنوشت این مردم نکاستە است. آنچە ضرورتش آشکارتر شدە است، اتحاد مبارزاتی فراکشوری کارگران و ستمکشان جهان است کە بە این بربریت فراکشوری و جهانی سرمایە، پایان دهد. باشد کە چنین روزی را نزدیک کنیم!

زندەباد حق ملل در تعین سرنوشت خویش!

زندەباد اتحاد مبارزاتی کارگران و مردم ستمدیدە، فراتر از مرزهای مصنوع سرمایە و در سطح جهانی!

همبستگی بین المللی کارگري، یک ضرورت مبرم!

 

این باید توضیح واضحات باشد؛ اما متاسفانە نیاز بە یادآوری و تآکید مجدد هست، چراکە ما شاهد پراکندگی جنبشهای تشکل کارگری کمونیستي هستیم!

در حالیکە، فکسنی ترین دولتهای بورژوائي، در سرکوب جنبشهای کارگری و اعتراضات تودەئی، تنها نیستند و هموارە، از دولتها و ابزار سرکوب نیروهای “برادر”شان بهرمندند، از این طرف، احزاب با سابقەی کارگری کمونیستي و یا چپهای مدعی کمونیسم، تنها درعرصەی کشوری و حتی محلی فعالیتی دارند! ناگفتە پیداست کە در نتیجەی این “معادلە”، دلسردی، عدم اطمینان بە آیندەی پیروزی سوسیالیستی و در پی آن، تحزب گریزی کارگران را شاهد هستیم! بەعلاوە، روی آوری کارگران، جنبشهای کارگری، معلمی و غیرە، بە سندیکالیسم و بە اشکال دیگر رفرمیسم و دیگر راەحلهای سترون بورژوائی… عادی مینماید! نتیجەی اینها هم، درجازدن این جنبشهاست، پشت خاکریز “دستمزدهای عقب افتادە” و بردگی مزدی بی مزد!!

دولت و حاکمیت ورشکستەئی چون جمهوری اسلامی سرمایە، دست در دست نیروهائی نظیر چین، روسیە، اتحادیەی اروپا، جناح مقتدری از حاکمیت امریکا، عراق، سوریە ومرتجعین دیگری کە دلشان توی مشتشان است کە جنبشهای اعتراضی جاری، بە دگرگونیهای انقلابی نیانجامد، آشکارا، فرا-کشوری عمل میکنند! این کمکها، بەعلاوەی حشد الشعبی و حزب اللە و حوثی و… غیرە، اعتماد بەنفسی هم بە این حاکمیت بربر ورشکستە دادە است!

فکسنی تر از آن، حاکمیت قراضە و چند پارەی عراق است کە در اکتبر سال گذشتە، با کمک ایران و حشد شعبی اش و بەکمک ترکیە، روسیە و چراغ سبز امریکا و اروپا، همە، فراکشوری عمل کردند و آن ضربە را بە رفراندوم استقلال کردستان زدند کە (گرچە پیروزی رای مستقیم مردم بە استقلال بەجای خود باقیست اما) سلطەی بربرمنش سرمایە و اسلام را، در آن خطە، استحکامی بخشیدند…

حال، آیا هوش فراوانی میخواهد کە بفهمیم چرا کارگر، معلم، پرستار و کلأ تودەهای بەجان آمدە در ایران، آیندەی پیروزی بر بربریت سرمایە را مبهم میبینند؟؟ هوش فراوانی میخواهد کە بفهمیم چرا وقتی این جنبشها، سخنان ما را میشنوند، برای وعدەهای زیبایمان شانە بالا می اندازند و با وجود هم نظری اینجا و آنجا، آیندەی موفقیت خود را، نە در همراهی با ما، بلکە در جهت گیری سندیکالیستی و رفرمیستی میبینند و این اندازە تحزب گریزند؟؟ بهانەی ترس مردم از سرکوب هم، پس از مبارزات جسورانەی یکسال اخیر، دیگر نمیتواند توضیح مناسبی برای این تحزب گریزی باشد. این مائیم کە باید یک نیروی قابل اتکا برای پیروزی را نشان دهیم! این مائیم کە باید یک نیروی بین المللی مؤثر را سازمان دادە… یک انترناسیونال رزمندە و رادیکال را… بە میدان آوریم؛ طوریکە تودەی کارگر و مردم مبارز، واقعیت مقابلە با و پیروزی بر بورژوازی را لمس نمودە، نیروی خود را باور کنند…

 

دشوار است؟؟ البتە کە هست! اما، آیا پیشینیان ما، کمونیستهای قرن ١٩ و قرن بیستم، حتی با امکاناتی کمتر از آنچە ما امروز در جهان داریم، این امر دشوار را متحقق نکردند؟؟ حال آنکە، این، مشکل ما تنها و در تنها ایران نیست. آری، این یک مشکل بزرگ جهانی ماست و ناچار، همسرنوشتهای ما در جهان هم بە حل این مشکل فکر میکنند و کمک میکنند…

بەعلاوە، آیا راە دیگری هست؟؟

مگر مارکس و لنین اهمیت همبستگی بین المللی کارگری و تاسیس انترناسیونال کارگری را تاکید نکردەاند؟؟ مگر عملا این عرصە را جلو نبردەاند؟؟ مگر نتایج خلاقانە نگرفتەاند و ضرورت و جایگاە این عرصەرا بە ما نشان ندادەاند؟؟ پس چرا، ما، مسآلەی بەاین روشنی را بە کناری نهادەایم؟؟

من، بە این موضوع سالهاست کە میپردازم و مینویسم و صحبت میکنم؛ حال ضرورت پرداختن مشخصتر و مسئولانەتر آن را میخواهم یادآور شوم؛ باشد تا بە قدمهای عملی و مؤثر در پیشبرد مبارزە و تحزب کمونیستی بیانجامد: از جملە اینکە، اگر تشکیل احزاب کمونیستی مدرن  در کشورهای دیگر و متشکل کردنشان در یک انترناسیونال کارگري دور از دسترس بە نظر میرسد، میتوان جنبشهای زندەی اعتراضی را، بەخصوص در کلانشهرهای جهان، بەهم پیوند داد؛ آیا این کار آسانیست؟؟ البتە کە بە کوشش کمونیستهای مصمم این جنبشها بستگی دارد؛ آسان یا دشوار، کاریست در دسترس….

روشن است کە باید، بارها و بارها، بە این سؤال بسیار مهم بازگردیم!

پیوند مبارزات کلانشهرها

مشاهدات نشان میدهد کە در کلانشهرها، مبارزات کارگران و تودەهای مردم رادیکالتر است. شعارها چپ تراست و نزدیکتراست بە شعارهای سوسیالیستی. این، البتە مختص ایران نبودەاست و مبارزات پرشور مردم بصرە در عراق، همچنین مردم بغداد، کربلا، سلیمانیە و اربیل هم این را نشان میدهد. حتی انتخابات و رفراندوم و نظر سنجیها در اروپا و امریکا هم شواهد مشابهی بە دست میدهند…

نمونە نزدیک و روشن این مدعا، مبارزات چند هفتتەی گذشتەی مردمان بصرە و خرمشهر بود، با شعارهای انقلابی مشابە، نزدیک بە زندگی روزمرە و معترض بە چپاول و فساد سرمایە! واقعیت دیگری کە در این مبارزات نمایان شد، همین فقدان همبستگی فراکشوری بود کە زمینەی آشکارا مساعدی هم داشت!

ادامە دارد…

شیعرەکان و سروودەکان، شەش بەرنامە، لە گەل “ئافراندن”:

 

 

شەش پرۆگرام لە گەل دەنگی گەلی کوردستان سەبارەت بە کارە هونەريیەکان:

چوار بەش لە شەش بەش کە بەدەستم گەیشتوە، لێرەدا دەبینن:

بەشی یەکەم:

بەشی دووەم:

بەشی سێهەم:

بەشی چوارەم:

 

بەرز و بەڕێزبێ یەکی ئەیار، رۆژی هاوپشتي جیهاني چینی کرێکار

 

یەکی ئەیار، مەیدانی نیشاندانی هێزی جیهانیمانە!

بۆرژوازي، ئێستا لە هەمیشە زیاتر، بەپانایي جیهان هاتووەتە مەیدان؛ بەڵام ئێمە هەروا بەرتەسک و ناوچەیین!

بۆرژوازي “نەتەوە-یەکگرتووەکان”ی هەیە؛ پەیمانی سەربازي وەک “ناتۆ”ی هەیە، ئەورووپای یەکگرتوو، بازاڕی هاوبەش، نەفتا و دەیان هاوپەیماني ئاشکرا و نهێني هەیە و چینی کرێکار، سەرەڕای پان و بەریني و سەرەڕای شکۆ و گەورەیي ئاشکرای لەم بزووتنەوەو ئەو دەرکەوتنیدا، لە بەرتەسکي ناوچە و وڵاتدا ماوەتەوە! لە سندیکا لاژگەکان و لە حیزبە لاوازەکانماندا، لەم وڵات و ئەو وڵات و تەنانەت لە ناوچەی بەر-تەسکتر لە وڵاتدا خۆمان ڕێکخستووە کە بە هیچ جۆرێک لە گەل هەیکەلمان نایەتەوە و ڕەسایي ئامانجەکانمان ناکا!

لە بەرایي یەکی ئەیارا، ئەم پێویستيیە، روونتر خۆدەنوێنێ. بەهیوام دەرفەت بێتەپێش و بگەڕێمەوە سەر ئەم پرسە گرنگە.

ئیستا با هاوپشتي جیهانیمان لە رؤژی ئەک ئەیاری ٢٠١٨دا بەرز و بەڕێز بگرین!

 

مصلح ڕێبوار؛ ٢٧ی نیسانی ٢٠١٨

 

در شادباش اول مە

 

اول مە، عرصەی قدرتنمائی بین المللی ماست!

بورژوازی، امروز بیش از همیشە، جهانی عمل میکند! وما همچنان محلی!!

بورژوازی، سازمان ملل دارد، پیمانهای نظامی نظیر ناتو دارد، اروپای متحد، بازار مشترک، نفتا و دهها همپیمانی آشکار و نهان دارد و طبقەی کارگر، علیرغم گستردگی و حتی عظمتی کە در قوارە و در حرکاتش منعکس است، محلی و محدود عمل میکند! در سندیکاهای بی دندان ویا در احزابی نە چندان قوی و در محدودەهای کشوری و حتی محلی، تشکلهائی داریم کە بەهیچوجە، نە بە قوارەمان میآید و نە برازندەی وظایف و اهدافمان است!

در آستانەی اول مە، این نیاز، با روشنی بیشتری خودنمائی میکند. امیدوارم در فرصتهای آتی، بە این مهم بازگردم.

بشاش و پرتوان باد همبستگی جهانی ما در اول مە ٢٠١٨

مصلح ڕێبوار؛ ٢٧ آوریل ٢٠١٨