بەرز و بەڕێزبێ یەکی ئەیار، رۆژی هاوپشتي جیهاني چینی کرێکار

 

یەکی ئەیار، مەیدانی نیشاندانی هێزی جیهانیمانە!

بۆرژوازي، ئێستا لە هەمیشە زیاتر، بەپانایي جیهان هاتووەتە مەیدان؛ بەڵام ئێمە هەروا بەرتەسک و ناوچەیین!

بۆرژوازي “نەتەوە-یەکگرتووەکان”ی هەیە؛ پەیمانی سەربازي وەک “ناتۆ”ی هەیە، ئەورووپای یەکگرتوو، بازاڕی هاوبەش، نەفتا و دەیان هاوپەیماني ئاشکرا و نهێني هەیە و چینی کرێکار، سەرەڕای پان و بەریني و سەرەڕای شکۆ و گەورەیي ئاشکرای لەم بزووتنەوەو ئەو دەرکەوتنیدا، لە بەرتەسکي ناوچە و وڵاتدا ماوەتەوە! لە سندیکا لاژگەکان و لە حیزبە لاوازەکانماندا، لەم وڵات و ئەو وڵات و تەنانەت لە ناوچەی بەر-تەسکتر لە وڵاتدا خۆمان ڕێکخستووە کە بە هیچ جۆرێک لە گەل هەیکەلمان نایەتەوە و ڕەسایي ئامانجەکانمان ناکا!

لە بەرایي یەکی ئەیارا، ئەم پێویستيیە، روونتر خۆدەنوێنێ. بەهیوام دەرفەت بێتەپێش و بگەڕێمەوە سەر ئەم پرسە گرنگە.

ئیستا با هاوپشتي جیهانیمان لە رؤژی ئەک ئەیاری ٢٠١٨دا بەرز و بەڕێز بگرین!

 

مصلح ڕێبوار؛ ٢٧ی نیسانی ٢٠١٨

 

در شادباش اول مە

 

اول مە، عرصەی قدرتنمائی بین المللی ماست!

بورژوازی، امروز بیش از همیشە، جهانی عمل میکند! وما همچنان محلی!!

بورژوازی، سازمان ملل دارد، پیمانهای نظامی نظیر ناتو دارد، اروپای متحد، بازار مشترک، نفتا و دهها همپیمانی آشکار و نهان دارد و طبقەی کارگر، علیرغم گستردگی و حتی عظمتی کە در قوارە و در حرکاتش منعکس است، محلی و محدود عمل میکند! در سندیکاهای بی دندان ویا در احزابی نە چندان قوی و در محدودەهای کشوری و حتی محلی، تشکلهائی داریم کە بەهیچوجە، نە بە قوارەمان میآید و نە برازندەی وظایف و اهدافمان است!

در آستانەی اول مە، این نیاز، با روشنی بیشتری خودنمائی میکند. امیدوارم در فرصتهای آتی، بە این مهم بازگردم.

بشاش و پرتوان باد همبستگی جهانی ما در اول مە ٢٠١٨

مصلح ڕێبوار؛ ٢٧ آوریل ٢٠١٨

جنازەی رضاشاە در ماە!

 

برای ثبت در تاریخ: من، در آرشیو روزنامەی اطلاعات کتابخانەی مجلس، در بهارستان، در یکی از شمارەهای آن روزها خواندم؛ آن روزهائی کە رضاشاە را، عوامل انگلیس آنوقت، خلع کردە بودند و کشان کشان، داشتند او را، کە حتی سلاح کمریش را از او گرفتە بودند، بە جزیرەی موریس وسط اقیانوس هند تبعید میکردند و داشتند محمد رضای جوان و عیاش و بیخبر از سیاست را بەجایش میگماشتند، خواندم کە: (نقل بە معنی) “اعلیحضرت (رضاشاە) دستور دادند: روولورم (سلاح کمریم) را بیاورید؛ این تولەسگ را (منظورش محمد رضا بود) میکشم!” اطلاعات ادامە میدهد: “البتە، کسی این فرمان را اجرا نکرد چون معلوم نبود، اگر سلاحش را میاوردند، چە اتفاقی میافتاد!!” من این مطلب را در سال ١٣٤٥ (١٩٦٦) خواندەام. این آرشیو، احتمالا، ازبین نرفتەاست و چنین سندی بە اندازەی کافی گویاست کە رضاشاە در چە بن-بستی بودە و تا چەاندازە، در برابر ارادەی بورژوازی امپریالیستی مسلط آنزمان، ناچار بە تسلیم بودە؛ همچنانکە بعدا، پسرش ھم بود! حال حاضر هم، نوەاش بازیچەئی بیش نیست و کاریکاتورتر از آنست کە نقشی جدی ایفا کند.

بگذار رسانەهای بورژوازی، نظیر تصویر خمینی در ماە، اینبار، مومیائی رضاشاە را در ماە بنشانند؛ این تو بمیری از اون تو بمیریها نیست!

بەجێم هێشتی!                                                               

 

 

لە زمان دادە خەجێ وە، بۆ دادە حومەیرا؛

                                                                               بە چەند رۆژێک

                                                                               پاش کارەساتی خامۆش بوونی!!

 

بەجێم هێشتی و

ماڵاوایي

ئاسایي بوو!

بەتەمابووم

کە دوایي بێیتە پێشوازم؛

باوەشی گەرمی خۆشکانە…

نەک ئاوا، سارد!!!

مەگەر خۆت نەت وت “بەخێرچی”؟؟

ئەی بۆ شێوانت باوانم؟؟

ئەی بۆ سارد و سڕە، ئێستا، باوەشی گەرمی دایانم؟؟

جووتە-خوشکێک بوون، من و تۆ،

وەک جووتێک چاو!

ئێستا، چۆن چاوم هەڵێنم؟؟

چۆن تەنیا-باڵ و تەنیا-چاو،

چۆن تەنیا، باڵ بوەشێنم؟؟

چلۆن ئێستا،

میوانداري

میوانە خۆشەویستەکانت کەم؟؟

*

ئۆفف؛ جێم هێشتی!!!

کە هاتمەوە،

ئینساف نەبوو…

باوەشی سارد…

بەتەما بووم

بە باوەشی گەرمەوە؛ وەک جاران…

بێی بە پیریمەوە، دیسان…

کەچی

تەنیا

زەردەیەکی نەرم و نیان

لە پشت شیشەی ساردی قاپە عەکسێکەوە!!

بۆ کوێی ببەم؟؟

چی لێ بکەم؟؟

٢٠١٤٠٢١٧

 

خواست تعطیل رسمی ٨ مارس، در ایران و در همەی کشورها!

 

March 01, 2012

( با اصلاحاتی عبارتي، در دوم مارس ٢٠١٨)

ضمن شادباش پیشاپیش روز جھاني مبارزە برای برابري زن و مرد؛

٨ مارس، باید، درایران و در همەی کشورها، تعطیل رسمي باشد!

کمونیستها وکارگران آگاه، صاحب جنبش برابري زن و مرد هستند. این یک حقیقت تاریخی است! فمینیسم بورژوایی زن-ستیز ھم نمیتواند بر این حقیقت سرپوش نهد.

برابري کامل زن و مرد در کلیەی عرصەهای اجتماعي و البته اقتصادي، به نفع هر دو نیمەی طبقەی کارگر، از زن و مرد، است؛ و منظور من از طبقەی کارگر، نه آن سیمرغ نادیدني و افسانەیي، بلکه همەی زنان و مردانی است که تو امروز در محل کارت و در خیابان و پارک ها و فروشگاهها میبینی. آری؛ 99% و قدری هم بیشتر، از این 7 میلیارد بشر!

همین طبقه بود که یکصد و چند سال پیش، در میامی آمریکا، به میدان آمد و با خواست دستمزد برابر زن و مرد و خواست حق رای زنان، (کە آنوقت در آمریکا قانوني نبود) مهر روشنی، بر جنبش برابري زن و مرد زد! آنوقت، بیش از پیش هم آشکار شد کە این جنبش، بخشی از جنبش کمونیستي ست! کە این جنبش، تنها پس از کارگر شدن زن در مقیاس اجتماعي و همچون پیامد ابراز وجود اجتماعي کارگران زن و از آغاز قرن نوزدە (یا اواخر سدەی هجدە) یعنی در سپیدەدم آگاهی کمونیستی کارگر، آغاز گشتەاست! پیش از آن، ھیچکس از برابری زن و مرد حرفی نزدەبود!

چه کسی میتواند ادعا کند که مثلا پیغمبری، از میان 124 هزار، عقلش به این قد داده بود کە زن و مرد برابرند؟! یا متفکرین دیگری از قبیل ارسطو، افلاطون یا کنفوسیوس… این خواست را به میان کشیده بود؟! افلاطون، حتی، از نخستین نظریەپردازان نابرابري و زیردستی زن بودەاست…

آری؛ از قرن نوزدهم و بر زمینەی جنبش اجتماعی توده های زن کارگر، مارکس ما، انگلس ما، آگوست ببل ما و کلارا زتکین ما (با روزنامەی “برابری”ش) این خواست را فرمولە نمودە، به آگاهی عمومی تبدیل کردند. این یک حقیقت پاخوردەی ماتریالیستی تاریخی است!

بالاخره هم، زنان کارگر، با تظاهرات جسورانەی خۆد، در میامی، 8 مارس 1907، برآن مهر تازەیی کوبید. انترناسیونال دوم ھم، بنا به خواست کلارا زتکین کمونیست و با استناد بە همین تظاهرات، دوسال بعد در١٩١٠، 8 مارس را روز جهاني زن اعلام کرد! بنا بر این حقایق روشن و انکار ناپذیر، جنبش برابري زن و مرد بخشی از جنبش کمونیستي ست؛ و این سنت انقلابي، یک دستاورد کارگري-کمونیستي بەشمار میرود!

منظور از یک روز جهاني چه میتواند باشد جز روز ارزیابی تلاش سالانەمان در این راستا؟! روز تجلیل از پیروزیها و تحلیل کم و کاستیها و عقبگردها و تدقیق چشم انداز و برنامه ریزي برای سال آتی این عرصەی مهم مبارزاتي؟! آیا این امر، بدون فرصت و فراغتی، دست کم یک روزە، امکانپذیر هست؟

بنابراین چه چیزی از این خواست عادلانەتراست که ما، در ایران یا در هر کشوری که هستیم، دست کم، یک روز تعطیل رسمي و فراغت از کار فرسایندەی مزدي را، به دولتها و بە قانونگذاران، تحمیل کنیم تا به این امر مهم بپردازیم؟! و شب را هم دور هم جمع شده شادی کنیم؟!

حال حاضر، این روز، در بیشتر کشورھای بلوک سوسیالیستي سابق، تعطیل ھست و بورژوازی نتوانستە این دستاورد را پس بگیرد!

این خرافه هم که بورژوازی به جامعه حقنه کرده، که گویا این روز تعطیل، به اقتصاد “کشور” ضرر میزند، حالا، و پس از این بحران بسیار زیانبار جاری که بورژوازی بە جامعه تحمیل نموده، دیگر یک کلاه گشاد است و یک عوامفریبی افشا شده!

سوال امروز من که یک هفته به 8 مارس مانده، اینست که چرا میان این همه اطلاعیەها و بزرگداشتهای پر طمطراق، جای این خواست روشن و عادلانه، خالیست؟! درحالیکه این خواست، از ھمان آغاز، در برنامه ی “یک دنیای بهتر” که برنامەی مورد قبول بخش عمدەی کمونیستهای ایران است، گنجانده شده و به علاوه من، بارها، در همین مناسبت، در مورد آن قلم زده ام. حتی یکبار، سۆال را بە دومین روزنامەی بزرگ سوئد، Götebors Posten کشاندم و GP این سۆال را به نظرسنجي گذاشت. نتیجە 23% رای موافق خوانندگان بود؛ یعنی که نزدیک به یک چهارم جامعه از خرافەی بورژوا فمینیستی “ضرر بە اقتصاد کشور”، رها شده اند!

آری، این خواست، یک تاکتیک درست، در عرصەی انترناسیۆنالیستي و همچنین عرصەی کشوري است که آگاهی و اتحاد کارگر کمونیست و نیز تودەهای هنوز کمونیست نشده را بالا میبرد؛ اهمیت 8 مارس را، برجسته میکند و در صورت موفقیت (که بعید هم نیست) فراغتی درخور، برای پرداختن به این امر مهم، فراهم می آورد.

زنده باد 8 مارس فارغ از اضطراب کارمزدی!

مصلح ریبوار: اول مارس 2012
Jm.rebwar@gmail.com